Über Südsaarländisch | ©

Westpfälzisch-südsaarländische Bibel Es lewennische Wort (ELW) – 2. Korinder

Matthäus Markus Lukas Johannes Aposchdelgeschicht Reemer 1. Korinder 2. Korinder Galadder Epheser Philibber Kolosser 1. Thessalonicher 2. Thessalonicher 1. Timotheus 2. Timotheus Tidus Philemon Hebräer Jakobus 1. Petrus 2. Petrus 1. Johannes 2. Johannes 3. Johannes Judas Offebarung

2. Korinder

De eerschde Brief, wo de Paulus an die Gemän in Korinth geschrieb hat, hat die Probleme noch net allegar geleest gehat. E paar Leit in de Gemän hann die geischtlich Audoridät vum Paulus bezweifelt. Es ware nämlich noch annere Leit in Korinth ufgeträt, wo sich Aposchdel genennt hann. Un die hann die Korinder met glänzende Redde fer sich verinnahmt. De Paulus warnt die Gemän devor, fer sich allzu schnell dodevun beindrugge se losse, wie jemand angebt un wie er ufträde dut. Se hann liewer teschde solle, was wirklich iwer de Jesus un iwer de Glawe gesaht werd.

Der Brief macht deitlich, wie draurich de Paulus dodriwer war, dass ne sei Korinder net richdich verstann hann. Uf de anner Seit freit er sich awer, dass die Gemän e paar Ansteß aus seim eerschde Brief in prakdisches Dun umgesetzt hat. Dodedurch, dass er de Korinder Erfahrunge aus seim eichene Läwe weidergebt, will er ne vor Aue fiehre, wie gnädich Gott is un wie er es Beese zum Gudde wenne kann.

  • De Paulus grießt un is Gott gähiwer dankbar: 1,1-11
  • De Paulus beschreibt die Grundsätz, wo sei Hannele bestimme: 1,12-7,16
  • De Paulus sammelt Geld fer die Arme in Jerusalem: 8,1-9,15
  • De Paulus verdeidicht sei aposchdolisch Audoridät: 10,1-13,10
  • De Paulus grießt zum Schluss: 13,11-13

1

DE PAULUS GRIESST UN IS GOTT GÄHIWER DANKBAR: 1,1-11

1 Das do schreibt de Paulus. Ich bin e Aposchdel vun Jesus Chrischdus, weil Gott das so gewollt hat. Das do schreibt awer aach de Timotheus, unser Bruder. Mir schreiwe an die Gemän in Korinth, wo Gott geheert, un an all die Mensche, wo heilich sinn un in de ganz Provinz Achaja wohne.

2 Mir winsche eich Gnad un Friede vun Gott, unserm Vadder, un vum Herr Jesus Chrischdus!

De Paulus saht Gott dangge dodefor, dass er’m helft

3 Lowen de Gott un Vadder vun unserm Herr Jesus Chrischdus! Der is nämlich de barmherziche Vadder un e Gott, wo uns in jeder Siduation treeschde dut. 4 Er dut uns in all unserer Drangsal treeschde, dass mer aach die treeschde känne, wo in all Sorde vun Drangsal sinn. Mir känne das met dem Trooscht, wo Gott uns selwer zudäl werre losst. 5 Genauso wie sich nämlich das Läd, wo Chrischdus durchgemacht hat, reichlich iwer uns ergießt, genauso werre mer aach durch Chrischdus in reichem Moß getreescht. 6 Wa’mir drangsaliert werre, dient das dodezu, dass ihr getreescht un gerett werre. Eier Reddung erweist sich wirksam, wann’er gedullich esselwe Läd durchstehn, wo mir aach durchmache misse. Wa’mir getreescht werre, dient aach das dodezu, dass ihr getreescht [un gerett] werre. 7 Unser Hoffnung, wo mer fer eich verspiere, is fescht gegrinnt. Mir wisse nämlich: Sesamme met uns hann’er aach am Trooscht Andäl un net nur am Läd.

8 Ihr liewe Geschwischder! Mir wolle eich net dodriwer in Unkenntnis losse, wie mer in de Provinz Asie drangsaliert wor sinn. Mir ware iwermäßich un iwer unser Kraft enaus belascht, so dass mer kä Hoffnung meh hodde, fer me’m Läwe devunsekomme. 9 Jo, mir sinn uns vorkomm, wie wann’s Dodesurdäl schun iwer uns gefällt wor wär. Das hat uns awer beigebrung, dass mer uf Gott, wo die Dode wider lewennich macht, vertraue solle un net uf uns selwer. 10 Gott hat uns vor’m sichere Dod gerett un dut uns immer noch redde. Mir hoffe uf ne, dass er das aach in Zukunft macht. 11 Aach ihr känne met eierm Gebät fer uns dodebei methelfe. Aus em Mund vu’me Haufe Leit soll nämlich e vilstimmiches Dankgebät komme – de Dank fer die Gnad, wo mer vun Gott geschenkt krieht hann.

DE PAULUS BESCHREIBT DIE GRUNDSÄTZ, WO SEI HANNELE BESTIMME: 1,12-7,16

De Paulus is zuverlässich

12 Es gebt ebbes, wo mer stolz druf sinn känne: Unser Gewisse dut uns bestädiche, dass mer uns in do der Welt un vor allem eich gähiwer ufrichdich un selbschtlos verhall hann, so wie’s Gott gewollt hat. Mir hann uns vun Gott seiner Gnad fiehre gelosst un net vun erer menschlich Weishät. 13 Mir schreiwe eich nämlich nix anneres wie das, was ner läse un aach verstehn, un ich hoffe, dass ner’s emo voll un ganz begreife. 14 Zum Däl hann’er uns jo schun verstann, nämlich dass ner an dem Daach, wo de Herr Jesus widerkommt, uf uns stolz sinn dirfe, genauso wie mir uf eich.

De Paulus ännert sei Plän

15 In der Zuversicht hann ich seeerscht bei eich komme wolle. Ihr hann nämlich e zwäddi Gelähehät kriehn solle, fer uns se siehn.a 16 Vun eich aus hann ich dann noh Mazedonie räse un dann vun Mazedonie wider bei eich serickkomme wolle u’mich vun eich fer die Räs noh Judäa met allem Neediche ausstadde losse.b 17 War ich do leichtsinnich, wie ich mer das vorgenumm hann? Oder dun ich plane, wie manche Mensche plane, so dass mei Jo aach e Nä sinn kann? 18 Gott steht dodefor in: Was mer eich gesaht hann, war net Jo un im selwe Moment Nä. 19 Gott sei Sohn, Jesus Chrischdus, wo mer bei eich gepreddicht hann – ich selwer un de Silvanus un de Timotheus –, is nämlich net als Jo un Nä komm. In ihm is im Gähedäl es Jo verwirklicht. 20 Met Chrischdus saht Gott nämlich jo zu allem, was er versproch hat, u’met Chrischdus saht er aach Amen dezu, dass Gott durch uns geehrt werd. 21 Gott stellt uns sesamme met eich uf e feschder Grund: uf Chrischdus. Er hat uns gesalbt 22 un versiecheltc, un als Garandie hat er sei Geischt in unser Herz gebb.

1:15a Wärtlich: Ihr hann nämlich e zwäddi Gnad kriehn solle.

1:16b Vgl. dodezu 1Kor 16,5-9.

1:2

2c E Siechel war e Zääche vun dem, wo e Sach rechtmäßich hingeheert hat. Außerdem hat e Siechel die Sach vor’m Zugriff vun Unbefuuchde geschitzt.

23 Ich rufe Gott als Zeihe an. Der soll mich strofe, wann ich net die Wohrhät sahn!a Nur fer eich se schone, bin ich noch net wider noh Korinth komm. 24 Mir wolle jo net Herre iwer eier Glawe sinn. Mir drahn im Gähedäl dodezu bei, dass ner eich freie känne. Ihr stehn nämlich fescht im Glawe.

1:23a Wärtlich: Ich rufe Gott als Zeihe iwer mei Seel an.

2

1 Ich ha’mer also vorgenumm gehat, fer net noch emo bei eich se komme un eich draurich se mache. 2 Wann ich eich nämlich draurich mache, wer macht mich’enn dann wider froh? Villeicht der, wo vu’mir selwer draurich gemacht wor is? 3 Genau dodrum is mer’s i’meim Brief an eich gang: Ich hann net komme wolle un erläwe misse, dass mich die draurich mache, wo mich eichentlich hann solle froh mache. Un weil ich eich allegar vertraue, bin ich fescht dodevun iwerzeicht: Wann ich mich freie, freie ihr eich allegar met. 4 Aus großer Drangsal un Herzensangscht eraus u’met vil Träne hann ich eich nämlich geschrieb gehat. Awer ich hann eich net draurich mache wolle. Ihr hann im Gähedäl die Lieb erkenne solle, wo ich besunnerscht fer eich hann.

Vergewen dem, wo sei Instellung geännert hat!

5 Wann jemand Draurichkät verursacht hat, hat er net mich draurich gemacht. Im Gähedäl! Er hat meh oder wenicher – fer net se iwerdreiwe – eich allegar draurich gemacht. 6 So äner is genunk met dem gestroft, was die Meischde vun eich iwer ne verhängt hann. 7 Jetz sollde ner’m liewer vergewe un’e treeschde, dass er net vun erer all zu groß Draurichkät iwerwäldicht werd. 8 Deshalb bitt ich eich aach: Bestädichen em, dass ner ne lieb hann! 9 Ich hann eich aach met dem Ziel geschrieb gehat, fer eraussefinne, ob ner eich bewähre un in allem spure. 10 Wem ihr ebbes vergewe, dem vergew’ich aach. Wann ich nämlich ebbes se vergewe gehat hann, hann ich das wäh eich vor Chrischdus gemacht. 11 De Deiwel soll uns net iwervordäle. Mir wisse nämlich nur zu gutt, was er vorhat.

De Paulus räst vun Troas noh Mazedonie

12 Ich war noh Troas gang, fer die gutt Nohricht vun Chrischdus se preddiche, un de Herr hat mer e Dir fer sei Botschaft ufgemacht gehat. 13 Trotzdem hann ich innerlich kä Ruh gehat, weil ich de Tidus, mei Bruder, net gefunn hann. Deshalb hann ich de Glaiwiche in Troas Wiedersehn gesaht un bin noh Mazedonie weidergeräst.a

2:13a De Paulus nemmt do dene Bericht in Kabidel 7,5 wider uf.

Wer is der Ufgab als Aposchdel gewachs?

14 Ich sahn Gott awer dangge! Weil mer Chrischdus geheere, losst er uns immer in seim Triumfzuuch metziehe un macht durch uns Chrischdus iwerall bekannt, so dass sich do die Erkenntnis wie e gudder Duft iwerall hin ausbräde dut. 15 Fer Gott si’mer nämlich e gudder Geruch, wo vun Chrischdus ausgeht. Mir sinn das unner dene, wo gerett werre un unner dene, wo verlor gehn. 16 Fer die äne is es e Duft, wo uf de Dod hinweist un in de Dod fiehrt, un fer die annere e Duft, wo uf’s Läwe hinweist un ins Läwe fiehrt. Awer wer is der Ufgab gewachs? 17 Mir sinn nämlich net so wie e Haufe Leit, wo fälsche, was Gott gesaht hat. Mir schwätze im Gähedäl ufrichdich un im Ufdraach vun Gott, weil mer Chrischdus geheere un uns Gott verantwortlich wisse.

3

Ihr sinn unser Brief, wo vun de Leit geläst werd

1 Fange mer jetz schun wider an, fer uns selwer se emfehle? Oder ha’mer’s – wie so manche annere – needich, fer eich Briefe vorselehe, wo uns emfehle, oder so Briefe vun eich ausstelle se losse? 2 Ihr selwer sinn unser Brief. Er is in unser Herz geschrieb, un die Mensche känne ne allegar läse un verstehn. 3 Es is doch net se iwersiehn: Ihr sinn e Brief, wo vun Chrischdus geschrieb un durch unser Dienscht zustann komm is. Er is me’m Geischt vum lewenniche Gott geschrieb un net met Tinde. Er steht aach uf Tafele aus Flääsch, nämlich in eierm Herz, un net uf Stäntafele.a

3:3a De Paulus denkt an do der Stell wahrscheinlich ans Gesetz vum Mose, wo vun Gott uf Stäntafele geschrieb wor is (vgl. 2Mo 24,12; 25,16; 31,18; 34,1; 5Mo 9,10-11).

Der alde un der neie Bund

4 Mir sinn uns dodrinn so sicher, weil mer durch Chrischdus großes Vertraue zu Gott hann. 5 Awer dodezu si’mer net vun uns aus fähich, wie wa’mer uns selwer ebbes zuschreiwe kännde. Unser Befähichung stammt im Gähedäl vun Gott, 6 wo uns fähich gemacht hat, fer em neie Bund se diene – eme Bund, wo vum Heiliche Geischt gekennzäächent is un net vum Buschdawe. De Buschdawe bringt nämlich de Dod, awer de Heiliche Geischt macht lewennich.

7 Der Dienscht, wo de Dod gebrung hat, war met Buschdawe in Stän gemäßelt. Er is awer met so erer Herrlichkät ingefiehrt wor, dass die Israelide em Mose net ins Gesicht hann känne gugge, weil’s e Herrlichkät ausgestrahlt hat, wo doch wider vergang is. 8 Muss’enn do der Dienscht, wo de Heiliche Geischt bringt, net noch vil herrlicher sinn? 9 Wann nämlich der Dienscht, wo die Mensche verurdält, herrlich war, wiffel meh is dann der Dienscht, wo ne die Gerechdichkät bringt, iwermäßich herrlich! 10 Jo, die alt Ordnung, wo herrlich war, is gar net herrlich, verglich met de Herrlichkät vun der nei Ordnung, wo alles iwerdrefft. 11 Wann nämlich die Ordnung, wo vergeht, voll Herrlichkät ingefiehrt wor is, wiffel meh is dann die Ordnung, wo bleibt, herrlich!

12 Weil mer also so e Hoffnung hann, träde mer frei un ohne se verschregge uf! 13 Mir brauche’s net so se mache wie de Mose, wo e Duuch uf sei Gesicht geleht hat. Die Israelide hann nämlich net siehn solle, dass der Glanz uf seim Gesicht wider verschwunn is. 14 Ihr Dengge is awer verdunggelt wor. Bis uf de heidiche Daach bleibt nämlich dasselwe Duuch uf em Alde Teschdament leihe, wann aus em vorgeläst werd. Es werd net eweggenumm. Nur wann sich jemand Chrischdus anschließt, werd’s eweggezoh. 15 Jo, bis heit leiht das Duuch uf ihrm Herz, wann aus em Mose seine Schrifde vorgeläst werd. 16 Wann sich awer jemanda em Herr zuwennt, nemmt de Herr das Duuch eweg. 17 Me’m Herr is awer de Heiliche Geischt gemännt, un dort, wo em Herr sei Geischt wirkt, is Freihät. 18 Mir reflekdiere allegar ohne e Duuch vor’m Gesicht die Herrlichkät, wo vum Herr ausgeht. Dodebei werre mer in sei Bild umgewannelt un kriehn immer meh Andäl an seiner Herrlichkät. Das bewirkt de Herr, wo de Geischt is.b

3:16a Oder: Wann sich Israel awer.

3:18b Oder: Das bewirkt de Herr durch sei Geischt.

4

De Paulus hat nix se versteggele

1 Gott hat sich iwer uns erbarmt un hat uns do dene Dienscht iwerdrah. Deshalb verliere mer aach net de Mut. 2 Mir hann uns im Gähedäl vun dene Hämlichkäde losgesaht, wo mer uns defor schame missde, un verhalle uns net hinnerhäldich. Mir fälsche aach net, was Gott gesaht hat! Im Gähedäl! Weil mer uns Gott gähiwer verantwortlich wisse, mache mer die Wohrhät bekannt, un emfehle uns dodemet jedem menschliche Gewisse. 3 Wann die gutt Nohricht, wo mer preddiche, trotzdem wie met eme Duuch zugedeckt is, is se das bei dene, wo verlor gehn, 4 bei de Unglaiwiche, wo vum Gott vun do der Welta die Gedangge verblend krieht hann, dass’e es helle Licht vun de gutt Nohricht net siehn känne, es Licht dodevun, wie herrlich Chrischdus is. Chrischdus is nämlich es Bild vun Gott.

4:4a Das is de Deiwel.

5 Mir verkinniche nämlich Chrischdus Jesus als de Herr un net uns selwer. Uns hat de Jesus nur dodezu bestimmt, fer eich se diene. 6 Gott, wo gesaht hat: „Es Licht soll aus de Dunggelhät ufleichde!“, hat’s nämlich in unserm Herz hell werre gelosst, dass mer erleicht werre, fer uf em Gesicht vun Jesus Chrischdus se erkenne, wie herrlich Gott is.

E Schatz in zerbrechlichem Gescherr

7 Mir drahn do dene Schatz awer in Gescherr aus Ton, fer se weise, dass do die außergewehnlich groß Kraft vun Gott stammt un net vun uns. 8 Vun jeder Seit werre mer drangsaliert, awer mir werre net dotgedrickt. Mir wisse oft nemmeh in oder aus, awer mir verzweifele net. 9 Mir werre verfolcht, awer Gott losst uns net im Stich. Mir werre unnerdrickt, awer mir komme net um. 10 Mir drahn immer es Sterwe vum Jesus, [em Herr,] an unserm Leib do erum, dass aach em Jesus sei Läwe an unserm Leib sichtbar werd. 11 Als Lewenniche werre mer nämlich wäh’m Jesus an äner Tour em Dod ausgeliwert, dass aach em Jesus sei Läwe an unserm sterbliche Leib sichtbar werd. 12 So dut also de Dod an uns, es Läwe awer an eich sei Macht erweise.

13 Mir hann awer dene selwe Geischt, wo Glawe schenkt un wo’s in de Heilich Schrift devun hääscht: Ich hann geglabt, un deshalb hann ich geschwätzt. Aach mir glawe, un deshalb dun aach mir schwätze. 14 Mir wisse nämlich: Gott, wo de Herr Jesus wider lewennich gemacht hat, macht aach uns durch de Jesus wider lewennich un stellt uns sesamme met eich vor sich hin. 15 Das alles mache mer wäh eich. Die Gnad soll nämlich immer meh Mensche erreiche, dass dann aach e stännich wachsendi Zahl Gott dangge sahn un ihm die Ehr gewe.

Guggen uf das, was ewich is!

16 Deshalb verliere mer aach net de Mut. Wann aach unser aißerer Mensch ufgerieb werd, werd doch de innere vun Daach zu Daach erneiert. 17 Unser Drangsal, wo ball vorbeigeht un leicht is, verschafft uns nämlich e ewichi Herrlichkät, wo die Drangsal bei weidem ufwieht. 18 Mir gugge nämlich uf das, was mer net siehn kann, un net uf das, was vor Aue is. Was vor Aue is, is nämlich zeitlich. Was mer awer net siehn kann, is ewich.

5

E neier Leib

1 Mir wisse nämlich: Gott gebt uns e Bauwerk im Himmel, e ewiches Haus, wo net vun Mensche gebaut wor is, wann das Zelt, wo mer do uf de Erd drinn wohne, abgebroch werd. 2 In do dem Zelt seifze mer nämlich un sehne uns denoh, fer unser Wohnung, wo aus em Himmel stammt, iwergezoh se kriehn. 3 So angedun, misse mer emo net naggich erscheine. 4 Solang wie mer awer in do dem Zelt läwe, seifze mer un sinn beschwärt. Mir wolle liewer än Kläd iwer’s annere andun net ausgedun werre, dass das, was sterblich is, vum Läwe absorbiert werd. 5 Gott selwer is der, wo uns dodruf vorberät hat. Er hat uns aach de Heiliche Geischt als Garandie gebb.

6 Deshalb si’mer aach immer zuversichtlich. Mir wisse: Solang wie mer im Leib wohne, si’mer net dehämm beim Herr. 7 Mir fiehre unser Läwe nämlich durch de Glawe un net durch das, was mer siehn. 8 Mir sinn also zuversichtlich un däde’s vorziehe, fer aus em Leib ausseziehe un dehämm beim Herr se sinn. 9 Deshalb suche mer aach unser Ehr dodrinn, fer em Herr se gefalle, ganz egal, ob mer dehämm sinn oder ob mer net dehämm sinn. 10 Mir misse nämlich allegar emo vor’m Richderstuhl vun Chrischdus erscheine. Dann krieht jeder de Lohn fer das, was er in seim Läwea gemacht hat, ganz egal, ob’s gutt oder bees war.

5:10a Wärtlich: durch de Leib.

Mir dun Chrischdus repräsendiere

11 Weil mer also wisse, dass mer vor’m Herr Reschbekt hann muss, versuche mer, fer Mensche se gewinne. Gott kennt uns nämlich durch un durch, un ich hoffe, dass ihr mich aach so kenne, wann’er eier Gewisse frohe. 12 Mir gewe eich nämlich die Gelähehät, fer stolz uf uns se sinn, un streiche uns vor eich net noch emo eraus. Das känne ner dann dene entgähhalle, wo nur angewe, fer ihr Gesicht se wahre, awer net weise dirfe, was in ihrm Herz is. 13 Wa’mer nämlich außer uns ware, ware mer das fer Gott, un wa’mer bei klarem Verstand sinn, si’mer das fer eich. 14 Die Lieb, wo vun Chrischdus geschenkt werd, dreibt uns nämlich an, weil mer dodevun iwerzeicht sinn: Wann äner fer all gestorb is, sinn se allegar gestorb. 15 Chrischdus is awer fer se allegar gestorb, dass die, wo läwe, fer Chrischdus, wo fer se gestorb un uferstann is, läwe un nemmeh fer sich selwer.

16 Deshalb du’mer vun jetz an nimand meh noh menschliche Moßstäb beurdäle. Wa’mer awer Chrischdus frieher aach so beurdält hann – heit mache mer das nemmeh. 17 Wann also jemand Chrischdus geheert, is er e neii Schäpfung. Was frieher war, is vorbei. Guggen: Alles is nei wor. 18 Das kommt awer alles vun Gott. Durch Jesus Chrischdus hat uns Gott met sich selwer versehnt un hat uns dene Dienscht iwerdrah, fer die Versehnung se verkinniche. 19 Gott war nämlich in Chrischdus un hat die Welt met sich selwer versehnt. Er hat de Mensche ihr Verfählunge net angerechent un hat uns ufgedrah, fer die Versehnung se preddiche.

20 Mir repräsendiere also Chrischdus, un zwar so, dass Gott die Mensche durch uns ermahnt. Mir bidde stellverträdend fer Chrischdus: Lossen eich met Gott versehne! 21 Gott hat nämlich Chrischdus, wo net gewisst hat, was sindich is, an unserer Stell als Sinder verurdält, dass mir durch Chrischdus die Gerechdichkät kriehn, wo vor Gott gilt.

6

Unser Läwe dut beweise, dass mer Gott diene

1 Als Mensche, wo met Gott sesammeschaffe, bidde mer eich: Lossen die Gnad, wo ner vun Gott geschenkt kriehn, net ohne Auswirgunge bleiwe! 2 Gott saht nämlich:

In der Zeit, wo ich der mei Gnad geschenkt hann,
hann ich dich erheert.
An dem Daach, wo die Reddung gebrung hat,
hann ich der geholf.

Guggen nur emo: Jetz is die Zeit, wo Gott Gnad schenkt! Begreifen: Jetz is der Daach, wo die Reddung bringt!

3 Mir lehe nimand e Hinnernis in de Wääch, dass unser Dienscht net in Misskredit kommt. 4 Mir emfehle uns im Gähedäl in allem als Mensche, wo Gott diene: in großer Standhafdichkät un wa’mer in Drangsal, in Not un in auswäächlose Laache komme, 5 wa’mer geschlah werre, wa’mer im Gefängnis sinn un wa’mer uns ufgehetzde Mensche gähiwer siehn, wa’mer bis zur Erschäpfung schaffe, wa’mer uns kaum Schlof gänne un wa’mer ohne Esse auskomme misse. 6 Mir emfehle uns als Mensche, wo Gott diene, aach dodemet, dass mer rein läwe. In de Erkenntnis un durch Geduld emfehle mer uns, durch Freindlichkät un durch de Heiliche Geischt, durch e Lieb, wo net scheinheilich is, 7 durch die Preddicht vun dem, was wohr is, durch die Kraft, wo vun Gott geschenkt werd un dodedurch, dass mer fer ansegreife un fer uns se verdeidiche die Waffe gebrauche, wo im Dienscht vun de Gerechdichkät stehn. 8 Mir emfehle uns als Mensche, wo Gott diene, wa’mer geehrt werre un wa’mer geschmäht werre, wann uns Schlechdes nohgesaht werd un wann uns Guddes nohgesaht werd. Mir gille als Verfiehrer un sinn doch wohrhafdich. 9 Mir werre verkannt un sinn doch anerkannt. Mir sinn wie Mensche, wo sterwe, awer guggen: Mir läwe! Mir werre schlecht behannelt un werre doch net umgebrung. 10 Mir erläwe Sache, wo uns draurich mache un sinn doch immer froh. Mir sinn arm un mache doch e Haufe Leit reich. Mir hann nix un hann doch alles.

11 Ihr liewe Korinder! Mir hann frei eraus met eich geschwätzt, un unser Herz is weit ufgang. 12 In uns is es net zu eng fer eich. Eng is es in eierm Herz. 13 Lossen doch als Antwort dodruf – ich schwätze wie met Kinner – aach eier Herz weit ufgehn!

Trennen eich vun allem, was bees is!

14 Lossen eich net met Unglaiwiche unner’s selwe Joch spanne! Was hat’enn das, was gerecht is un das, was ungerecht is, metenanner se dun? Oder was for e Gemänschaft hat’s Licht met de Dunggelhät? 15 Was for e Inklang herrscht zwische Chrischdus un em Deiwela? Was verbind jemand, wo glabt, met jemand, wo net glabt? 16 Wie verdraht sich Gott sei Tembel met Gätze? Ihr sinn doch de Tembel vum lewenniche Gott. Gott saht nämlich:

6:15a Wärtlich: Belial oder Beliar. Das is e Bezächnung, wo im Juddedum fer de Deiwel gebraucht wor is.

Ich wohne midde unner ne
un gehn bei ne in un aus.
Ich bin ihr Gott,
un sie si’mei Volk.
17 Deshalb – saht de Herr – gehn fort vun’e
un dun eich vun’e trenne.
Fahren an nix dran, was unrein is!
Dann nemm ich eich an
(Jes 52,11; Hes 20,34.41)
18 un bin eier Vadder,
un ihr si’mei Buwe un Mäd.
Das sahn ich, de allmächdiche Herr.

7

1 Ihr Liewe! Gott hat uns das alles versproch. Deshalb wolle mer uns vun allem sauwer mache, was de Leib un de Geischt dreggich macht. Mir wolle dodenoh strewe, fer durch un durch heilich se läwe, weil mer Reschbekt vor Gott hann.

Vertrauen uns doch!

2 Gewen uns Raum in eierm Herz! Mir hann nimand Unrecht gedun! Mir hann aach nimand zu Grunn gericht un nimand iwer’s Ohr gehau! 3 Net fer eich se verurdäle, sahn ich das do. Ich hann eich nämlich grad eerscht erklärt: Ihr hann so e Platz in unserm Herz, dass mer im Läwe un im Sterwe sesammegeheere. 4 Ich hann volles Vertraue zu eich un bin mächdich stolz uf eich! Das gebt mer neier Mut, u’mei Fräd kennt kä Grenze – trotz allem, was uns drangsaliert.

E Gemän geht in sich

5 Wie mer nämlich noh Mazedonie komm sinn,a ha’mer in unserer Schwachhät kä Ruh gefunn. Mir sinn im Gähedäl vun all Seide drangsaliert wor. Vun auße ha’mer Kampf gehat un vun inne Angscht. 6 Awer Gott, wo die treeschde dut, wo nidergeschlah sinn, hat uns getreescht, wie de Tidus komm is. 7 Er hat das awer aach durch dene Trooscht gemacht, wo de Tidus bei eich erfahr hat, un net nur durch em Tidus sei Komme. De Tidus hat uns vun eierer Sehnsucht noh mir verzehlt un dodevun, dass ner draurich ware un eich fer mich ereifert hann. Dodriwer hann ich mich noch meh gefreit.

7:5a De Paulus nemmt an do der Stell dene Bericht vun Kabidel 2,13 wider uf.

8 Aach wann ich eich met meim letschde Brief draurich gemacht hann, dut mer das net Läd. Anfangs hat mer’s Läd gedun. Ich siehn nämlich, dass eich der Brief e Zeitlang draurich gemacht hat. 9 Awer jetz dun ich mich freie – net, dass ner draurich wor sinn. Ich freie mich im Gähedäl dodriwer, dass eich eier Draurichkät zur Ännerung vun eierer Instellung gefiehrt hat. Ihr sinn nämlich draurich wor, weil Gott das so gewollt hat. So is eich durch uns kä Nohdäl entstann. 10 Die Draurichkät, wie se Gott hann will, bewirkt nämlich e Ännerung vun de Instellung, wo zur Reddung fiehrt un wo mer net bereie muss. Die Draurichkät vun de Welt bewirkt awer de Dod. 11 Guggen doch selwer, was die Draurichkät, wo vun Gott gewollt war, bei eich bewirkt hat. Ihr sinn ernschthaft wor, un ihr ha’mich verdeidiche wolle. Ihr sinn bees wor un hann Angscht gehat. Ihr hann Sehnsucht noh mir gehat un ware eifrich, un ihr ware berät, fer dene Schulliche se bestrofe. Ihr hann in allem bewies, dass ner in do der Sach rein do stehn.

12 Wann ich eich also geschrieb hann, hann ich das net wäh dem Mann gemacht, wo Unrecht gedun hat, aach net wäh dem, wo vun dem Unrecht bedroff war. Ich hann’s im Gähedäl gemacht, dass ner fer eich selwer vor Gott siehn känne, wie eifrich mir fer eich sinn. 13 Deshalb si’mer jetz getreescht.

Mir sinn awer net nur getreescht wor. Mir ware awer besunnerscht froh, wie mer gesiehn hann, wie sich de Tidus gefreit hat. Sei Geischt is nämlich vun eich allegar erfrischt wor. 14 Ich hann bei’m Tidus e bissje met eich angebb, un ihr ha’mich net enttaischt. Im Gähedäl! So wie alles wohr is, was mer eich gesaht hann, so hat sich aach das als wohr erwies, wo mer bei’m Tidus demet angebb hann. 15 Sei Herz schlaht jetz noch vil meh fer eich, wann er dodran denkt, wie ner allegar gespurt un’e met Furcht un Ziddere ufgenumm hann. 16 Ich freie mich, dass ich mich in allem uf eich verlosse kann!

8

DE PAULUS SAMMELT GELD FER DIE ARME IN JERUSALEM: 8,1-9,15

Dälen met de annere!

1 Ihr liewe Geschwischder! Mir wolle eich jetz vun der Gnad verzehle, wo Gott de Gemäne in Mazedonie erwies hat. 2 Obwohl se sich in großer Drangsal bewährt hann, ware die Glaiwiche vun erer unbeschreiblich Fräd erfillt, un obwohl se beddelarm sinn, hat se das dohin gefiehrt, dass’e erstaunlich hilfsberät ware. 3 Ich bestädiche, dass’e das so gutt, wie se’s gekännt hann, un sogar iwer ihr Kraft enaus ware. Vun sich selwer aus 4 hann se sich uns reechelrecht ufgedrängt un das Vorrecht ingefordert, fer bei dem Hilfsdienscht fer die Mensche, wo heilich sinn, metmache se dirfe. 5 Se hann net nur so gebb, wie mer’s erhofft gehat hann. Se hann sich im Gähedäl selwer hingebb, seeerscht em Herr un dann uns, weil Gott das so gewollt hat. 6 Dodrufhin ha’mer’m Tidus zugeschwätzt, er sollt do dene Hilfsdienscht, wo er bei eich schun angefang hott, zu Enn bringe.

7 Ihr zäächne eich in allem aus: Ihr glawe, un ihr hann die Fähichkät, fer se schwätze. Ihr hann Erkenntnis, un ihr sinn immer eifrich. Ihr hann uns lieb. Guggen deshalb dodruf, dass ner eich aach in do dem Hilfsdienscht auszäächne. 8 Ich sahn das do net, fer eich ebbes vorseschreiwe. Ich will im Gähedäl nur durch de Eifer vun annere teschde, ob aach eier Lieb echt is. 9 Ihr wisse nämlich, was for e Gnad uns unser Herr Jesus Chrischdus erwies hat: Obwohl er reich war, is er wäh eich arm wor, fer eich durch sei Armut reich se mache.

10 Ich will eich also in do der Sach nur e Rot gewe, un das in eierm eichene Intresse. Ihr ware im letschde Johr net nur die Eerschde, wo Geld sesammegeleht hann. Ihr hann im Gähedäl aach dene Wunsch gehat, fer bei der Sammlung metsemache. 11 Bringen das Unnernemme jetz aach zu Enn! Sorjen defor, dass die Durchfiehrung net hinner de urspringlich Berätwillichkät serickbleibt! Gewen entsprechend dem, was ner hann! 12 Wann nämlich jemand berätwillich gebt, nemmt Gott das an. De Wert dodevun bemesst sich noh dem, was die Person hat un net noh dem, was se net hat. 13 Es geht nämlich net dodrum, dass annere e Erleichderung kriehn un ihr in Drangsal komme. Es geht im Gähedäl dodrum, dass e Ausgleich stattfinnt. 14 Jetz soll eier Iwerfluss em Mangel vun de annere abhelfe, dass aach ihr Iwerfluss emo eierm Mangel abhelft. So kommt’s dann zu’me Ausgleich. 15 Es soll so gehn, wie’s geschrieb steht: Wer vil Manna gesammelt hott, hat net zu vil gehat, un wer wenich gesammelt hott, hat net zu wenich gehat.

De Paulus schickt de Tidus un noch zwä annere Brieder noh Korinth

16 Ich sahn Gott dangge. Der hat deselwe Eifer fer eich aach em Tidus ins Herz geleht. 17 De Tidus hat mei Vorschlaach nämlich gäre angenumm. Er is sogar noch eifricher un kommt vun sich aus bei eich. 18 Me’m Tidus schigge mer dene Bruder, wo in jeder Gemän gelobt werd, weil er die gutt Nohricht verkinniche dut. 19 Un net nur das: Aach die Gemäne hann em dene Ufdraach gebb, fer met uns se räse, wa’mer do das Geldgeschenk iwerbringe. Do dene Dienscht mache mer, fer de Herr selwer se ehre un fer se weise, dass mer wirklich helfe wolle. 20 Mir wolle aach vermeide, dass mer uns wäh dem vile Geld, wo mer iwerbringe solle, kridisiert. 21 Mir gugge dodruf, dass es ehrlich zugeht – ehrlich aach vor de Mensche un net nur vor’m Herr.

22 Sesamme met dene zwä schigge mer noch e annerer Bruder. Dene ha’mer oft un in vil Siduatione als eifrich erfunn, un jetz is er noch vil eifricher wie sunscht, weil er volles Vertraue zu eich hat. 23 Es is ganz egal, ob’s um de Tidus geht, wo mei Partner is u’met mer sesamme unner eich schafft, oder ob’s um unser Brieder geht, wo vun de Gemäne geschickt wor sinn un wo Chrischdus ehre: 24 Bringen ne de Beweis vun eierer Lieb un de Grund, fer was mer stolz uf eich sinn, dass es die Gemäne siehn.

9

1 Es gebt eichentlich kä Grund fer mich, fer eich iwer do dene Hilfsdienscht fer die Mensche, wo heilich sinn, noch meh se schreiwe. 2 Ich wäß nämlich, dass ner willich sinn fer se helfe, un dodemet hann ich eich bei de Glaiwiche in Mazedonie geriehmt. „Die Geschwischder in Achaja sinn schun seit em letschde Johr berät, fer bei der Sammlung metsemache“, hann ich verzehlt. Dodrufhin hat eier Eifer die meischde vun’e angespornt. 3 Trotzdem schick ich die Brieder jetz bei eich. Es kännt nämlich zu frieh geween sinn, dass mer eich wäh do der Sach geriehmt hann. Ihr hann also jetz wirklich so vorberät sinn solle, wie ich’s angekinnicht hann. 4 Wann nämlich Leit aus Mazedonie met mer komme un feschtstelle däde, dass ner gar net vorberät sinn, missde mer uns met dem, was mer erwart un geriehmt hann, schame – fer net se sahn, ihr missde eich schame. 5 Ich hann’s also fer needich gehall, fer die Brieder se bidde, fer schun vor mer bei eich se komme un das Geld, wo ner in Aussicht gestellt hann, schun jetz insesammele. Dann is es aach berät als Geld, wo ner weitherzich gebb hann un net geizich.

Wie Chrischde spende sollde

6 Denggen dran: Wer wenich sät, dut aach wenich ernde, un wer vil sät, dut vil ernde. 7 Jeder soll so gewe, wie er’s sich in seim Herz vorgenumm hat. Er soll’s net unwillich oder gezwung mache. Wer nämlich frehlich gebt, dene hat Gott lieb. 8 Gott hat die Macht, fer eich met seiner ganz Gnad se iwerschwemme, dass ner in allem un zu jeder Zeit alles hann, was ner brauche un dass ner sogar noch genunk hann, fer annere reichlich Guddes se dun. 9 Es soll so gehn, wie’s geschrieb steht: Wer gerecht is, dut met volle Hänn ausdäle un macht de Arme Geschengge. Sei Gerechdichkät hat fer immer Bestand. 10 Gott, wo dodefor sorcht, dass es em Bauer net an Some fer aussesäe fählt un dass es Brot fer se esse gebt, dut aach eich met Some ausstadde un losst ne ufgehn. Die Frucht vun eierer Gerechdichkät losst er wachse. 11 Er beschenkt eich emo in jedem Stick so reich, dass ner immer großziechich gewe känne. Un wa’mer dann eier Spende iwerbringe, sahn die, wo se kriehn, Gott dangge.

12 Do der Dienscht, wo vun eich ausgefiehrt werd, ergänzt nämlich net nur das, was dene Mensche, wo heilich sinn, fählt. Er fiehrt im Gähedäl aach dohin, dass e Haufe Leit Gott in reichem Moß dangge sahn. 13 Wann’er eich in do dem Dienscht bewähre, lowe se Gott dodefor, dass ner eich zu de gutt Nohricht vun Chrischdus bekannt un uf se geheert hann un dass ner ihne un all dene annere so selbschtlos geholf hann. 14 Un wann se fer eich bäde, mache se das voll Sehnsucht noh eich, weil Gott eich sei Gnad in so iwerreichem Moß geschenkt hat. 15 Mir sahn Gott awer dangge fer sei Geschenk, wo Worde net beschreiwe känne!

10

DE PAULUS VERDEIDICHT SEI APOSCHDOLISCH AUDORIDÄT: 10,1-13,10

Die Audoridät, wo de Paulus hat

1 Ich, de Paulus, muss jetz vu’mir selwer schwätze. Ich bin angeblich klänlaut, wann ich bei eich bin, awer vun Weidem spiel ich de starge Mann. Ich bidde eich, weil Chrischdus gutt un freindlich is: 2 Zwingen mich net, fer se beweise, wie stark ich bin, wann ich komme. Ich hann nämlich vor, fer energisch gäh bestimmde Leit vorsegehn, wo männe, mir däde noh de Moßstäb vun do der Welt läwe. 3 Sicher, mir läwe in do der Welt, awer mir kämpfe net so, wie’s die Welt macht. 4 Die Waffe, wo mer demet kämpfe, sinn nämlich net die Waffe vun do der Welt. Im Gähedäl! Ihr Kraft kommt vun Gott, fer Feschdunge se zersteere. 5 Mir zersteere dodemet Argumende un jedes Bollwerk, wo sich dodegäh ufstellt, fer Gott se erkenne. Die Gedangge nemme mer allegar gefang, dass’e uf Chrischdus heere. 6 Mir stehn aach berät, fer jeder se strofe, wo net spurt, soball wie ihr wirklich spure.

7 Guggen doch emo de Realidät ins Au! Wann jemand dodevun iwerzeicht is, dass er zu Chrischdus geheert, soll er sich aach klar mache: Genauso wie er zu Chrischdus geheert, geheere aach mir zu Chrischdus. 8 De Herr hat uns die Vollmacht gebb, fer eich ufsebaue un net, fer eich se verderwe. Ich gewe villeicht e bissje zu vil dodemet an, awer ich brauch mich deshalb net se schame. 9 Es soll aach net so aussiehn, wie wann ich eich met meine Briefe inschichdere wollt. 10 E paar Leit sahn nämlich: „Sei Briefe wiehe schwär un sinn voll Kraft. Awer wann er selwer do is, is er schwach, un was er saht, hat nix se bedeide.“ 11 Wer so schwätzt, soll das do bedengge: Genauso wie mei Briefe uf eich wirge, dun ich mich aach verhalle, wann ich bei eich komme.

Uf was mer stolz sinn darf

12 Mir unnerstehn uns net, fer uns bei die se zehle oder uns met dene se vergleiche, wo sich selwer emfehle. Wann se sich awer nur an sich selwer messe u’met sich selwer vergleiche, sinn se net ganz gescheit. 13 Mir awer wolle net ins Moßlose angewe. Mir wolle im Gähedäl noh’m Moß vun dem Wirgungskräs angewe, wo uns vun Gott als Moß zugedält wor is, nämlich dass mer aach bis bei eich hann solle komme. 14 Es is jo net so, wie wa’mer net bis bei eich komm wäre. Mir iwerdreiwe net! Met de gutt Nohricht vun Chrischdus ware mer nämlich die Eerschde, wo bis bei eich komm sinn. 15 Mir gewe also net ins Moßlose an, aach net met der Arwet, wo annere gemacht hann. Mir hoffe awer, dass eier Glawe wachst un dass unser Wirgungskräs bei eich noch deitlich erweidert werd. 16 Die gutt Nohricht wolle mer nämlich noch weit iwer eier Gebiet enaus preddiche. Met dem, was im Wirgungskräs vu’me annere schun gemacht wor is, wolle mer net angewe. 17 Wer awer angewe will, soll met dem angewe, was de Herr gemacht hat. 18 Als bewährt gilt nämlich der, wo vum Herr emfohl werd un net der, wo sich selwer emfehlt.

11

De Paulus un die falsche Aposchdele

1 Ich wollt, ihr däde eich e bissje Unverstand vu’mir gefalle losse. Awer das mache ner jo schun. 2 Ich kämpfe nämlich met eme leideschaftliche Eifer fer eich, met eme Eifer, wo vun Gott kommt. Met eme änziche Mann hann ich eich verlobt, fer eich als e reini Jungfra Chrischdus zusefiehre. 3 Die Schlang hat awer schun es Eva met ihrer Hinnerlischt verfiehrt. Genauso dun ich aach befirchde, dass eier Gedangge irjendwie in die Irr gefiehrt werre, fort vun der ufrichdich Hingab an Chrischdus. 4 Do kommt zum Beispiel jemand, wo e annerer Jesus preddicht wie dene, wo mir gepreddicht hann. Oder ihr kriehn e annerer Geischt wie dene, wo ner schun krieht hann. Oder ihr nemme e anneri guddi Nohricht an wie die, wo ner angenumm hann. Dann losse ner eich das nur zu gäre gefalle.

5 Ich dengge awer, dass ich eiere Suberaposchdele in nix nohstehn. 6 Ich bin rhedorisch villeicht net so gutt ausgebillt,a awer ich hann doch Erkenntnis. Das ha’mer eich gähiwer zu jeder Zeit un in jeder Siduation bewies.

11:6a Oder: Ich kann vor de Leit villeicht net so gutt schwätze.

7 Oder hann ich gesindicht, wie ich mich ernidricht hann, dass ihr groß erauskomme däde? Ich hann eich nämlich die gutt Nohricht, wo vun Gott kommt, verkinnicht, ohne ebbes dodefor se verlange. 8 Annere Gemäne hann ich reechelrecht beraubt un Geld vun’e angenumm, fer eich diene se känne. 9 Un wie ich bei eich war un ebbes gebraucht hann, bin ich nimand zur Lascht gefall. Die Brieder, wo aus Mazedonie komm sinn, hann nämlich das ergänzt, was ich zu wenich gehat hann. In allem hann ich mich serickgehall, fer kä Lascht fer eich se sinn, un das will ich aach weiderhin so halle. 10 Bei der Wohrhät iwer Chrischdus, wo i’mir is: Nimand in de ganz Provinz Achaja soll mich dran hinnere, fer dodemet ansegewe. 11 Un fer was dun ich mich so verhalle? Weil ich eich net lieb hann? Gott wäß, wie’s dodemet steht! 12 Un ich will mich aach weiderhin so verhalle, wie ich mich verhalle. Ich nemme dene die Gelähehät, wo nur e Gelähehät suche, fer sich Achdung se verschaffe, dass’e so dostehn wie mir.

13 So Leit sinn nämlich falsche Aposchdele un Mensche, wo net ehrlich schaffe. Se tarne sich als Aposchdele vun Chrischdus. 14 Un das is aach kä Wunner! De Deiwel tarnt sich nämlich selwer aach als Engel, wo Licht verbräde dut. 15 Deshalb is es aach nix Besunneres, wann sich sei Handlanger so tarne, wie wann se dem, was gerecht is, diene däde. Ihr Enn is emo so wie das, was se mache.

Was de Paulus alles durchgemacht un iwerstann hat

16 Ich sahn’s noch emo: Nimand soll dengge, ich wär verrickt! Nemmen mich awer wenichdens so an, wie ner e Verrickder annemme däde, wann’er das trotzdem dengge. Dann kann ich aach e bissje angewe. 17 Was ich jetz sahn, is net so, wie’s de Herr sahn dät. Im Gähedäl! Wann ich mich dodruf inlosse, fer ansegewe, schwätz ich wie äner, wo kä Verstand hat. 18 E Haufe Leit gewe so an, wie’s die Welt macht. Also will ich aach angewe. 19 Ihr losse eich die Verrickde nämlich gäre gefalle, ihr, wo ner jo so verninfdich sinn. 20 Ihr nemme’s hin, wa’mer eich versklavt oder ausnutzt, wa’mer eich infangt oder sich eich gähiwer arrogant verhalt oder wa’mer eich ins Gesicht schlaht. 21 Zu meiner Schann muss ich gestehn: Dodezu ware mir zu schwach!

Awer das, wo jemand druf pocht – ich schwätze wie äner, wo verrickt is –, dodruf poch ich aach. 22 Se sinn Hebräer? Ich aach! Se sinn Israelide? Ich aach! Se sinn em Abraham sei Nohkomme? Ich aach! 23 Se diene Chrischdus? Ich schwätze wie äner, wo komplett iwergeschnappt is: Ich dun em noch meh diene. Ich hann härder geschafft, bin meh geschlah wor, war äfder im Gefängnis un hann em Dod immer wider ins Au geguckt.

24 Vun de Judde hann ich finnefmo die 40 Strääch met de Gääschel wenicher dene änea krieht. 25 Dreimo ha’mich die Reemer met Stegge geschlah. Ämo bin ich gestänicht wor. Dreimo hann ich e Schiffbruch erläbt. E ganzer Daach un e ganzi Naacht hann ich uf em offene Meer gedrieb. 26 Ich war oft unnerwäächs. Ich war in Gefahr durch Fliss, in Gefahr durch Raiwer, in Gefahr durch mei eichene Landsleit, in Gefahr durch Mensche, wo kä Judde sinn, in Gefahr in de Städt, in Gefahr in de Wildnis, in Gefahr uf em Meer un in Gefahr unner falsche Brieder. 27 Ich ha’mer arich Mieh gebb un ha’mich angestrengt, un oft hann ich ohne Schlof auskomme misse. Ich hann Hunger un Durscht un oft nix se esse gehat. Ich hann kalt gehat un nix Warmes fer ansedun. 28 Zu all dem kommt noch der Druck, wo jede Daach uf mer laschde dut: dass ich fer jedi Gemän sorje muss. 29 Wer is schwach, ohne dass ich mich schwach fiehle? Wer werd zum Sindiche verfiehrt, ohne dass ich e brennender Schmerz fiehle?

11:24a So ausgepeitscht se werre, hat zum Dod fiehre känne. Die Judde hann nur 39 Hiewe verabreicht, dass die Zahl vun 40, wo em Mose sei Gesetz vorschreibt, net aus Versiehn iwerschritt werre dät (vgl. 5Mo 25,3).

30 Wann schun angebb werre muss, will ich met dene Sache angewe, wo weise, wie schwach ich bin. 31 De Gott un Vadder vun unserm Herr Jesus Chrischdus wäß, dass ich net liehe, er, wo vun uns fer immer gelobt werd. 32 In Damaskus hat de Gouverneer vum Keenich Aredas die Stadt Damaskus bewache gelosst, weil er mich hat wolle verhafde. 33 Ich bin awer i’me Korb durch e Fenschder auße an de Stadtmauer erunnergelosst wor un bin so seim Zugriff entkomm.

12

Die Vision, wo de Paulus hott, un sei Stachel im Flääsch

1 Ansegewe bringt mer zwar nix, awer ich will trotzdem uf Visione un Offebarunge, wo mer de Herr gebb hat, se schwätze komme. 2 Ich kenne e Mensch,a wo Chrischdus geheert. Vor 14 Johr is der bis in de dridde Himmel versetzt wor. Ob er do in seim Leib war oder außerhalb vun seim Leib, wäß ich net. Das wäß nur Gott. 3 Ich kenne dene Mensch. Wie gesaht: Ob er in seim Leib war oder außerhalb vun seim Leib, wäß ich net. Das wäß nur Gott. 4 Der schun erwähnde Mensch is ins Paradies versetzt wor un hat dort Sache geheert, wo mer net in Worde fasse kann un wo e Mensch net verzehle darf. 5 Met so’me Mensch will ich angewe. Met mer selwer will ich das net mache, außer met meiner Schwachhät.

12:2a De Paulus schwätzt vun sich selwer.

6 Wann ich awer trotzdem angewe wollt, hätt ich doch de Verstand net verlor. Jeder soll mich nämlich nur noh dem beurdäle, was er a’mer sieht oder aus meim Mund heert. 7 Weil do die Offebarunge so außergewehnlich ware un fer net iwerheblich se werre, hann ich e Stachel ins Flääsch gestoßt krieht: e Engel, wo vum Deiwel kommt. Der soll mich met de Faischt schlahn, dass ich net iwerheblich werre. 8 Dreimo hann ich de Herr angebeddelt, er sollt mich vun dem Engel befreie. 9 Awer er hat zu mer gesaht: „Mei Gnad is alles, was du brauchscht! Mei Kraft dut sich nämlich eerscht dann voll entfalde, wann du schwach bischt.“

Ich will also am liebschde met meiner Schwachhät angewe, dass Chrischdus sei Kraft i’mir wohnt. 10 Deshalb gefallt mer das aach, wann ich fer Chrischdus schwach bin un schlecht behannelt werre, wann ich in Not bin un verfolcht werre un wann ich in auswäächlose Laache komme. Wann ich nämlich schwach bin, bin ich stark!

De Paulus sorcht sich um die Gemän in Korinth

11 Jetz hann ich aus mer selwer e Verrickder gemacht, [weil ich angebb hann]. Ihr ha’mich dodezu gezwung. Ich hätt eichentlich vun eich emfohl werre misse, bin ich doch in nix hinner eiere Suberaposchdele serickgeblieb, aach wann ich nix bin. 12 Die Kennzääche, wo e Aposchdel ausmache – Zääche, Wunner un machtvolle Sache –, hann ich met großer Ausdauer bei eich gedun. 13 In was sinn’er dann im Vergleich met de annere Gemäne zu kurz komm? Doch heegschdens dodrinn, dass ich eich net zur Lascht gefall bin. Verzeien mer, wann das net richdich war!

14 Ich bin jetz berät, fer’s dridde Mo bei eich se komme, un ich will eich aach die do Tour net zur Lascht falle. Ich suche nämlich eich selwer un net das, was eich geheert. Schließlich solle die Eldere fer ihr Kinner spare un net die Kinner fer ihr Eldere. 15 Ich will gäre alles ufwenne u’mich fer eich ufopfere. Sollt ich wirklich vun eich wenicher geliebt werre, je meh wo ich eich lieb hann?

16 Wie aach immer! Ich bin eich jedefalls net zur Lascht gefall. Awer ihr behaupde, ich wär durchdrieb un hätt eich ganz raffiniert ingefang! 17 Hann ich eich dann durch irjend äner vun dene Mannsleit, wo ich bei eich geschickt hann, ausgenutzt? 18 Ich hann de Tidus ufgefordert, fer bei eich se komme, u’met ihm hann ich noch e annerer Bruder geschickt. De Tidus hat eich doch net ausgenutzt, oder doch? Hann de Tidus un ich unser Sach net im selwe Geischt gemacht, un si’mer net in deselwe Spure gang?

19 Dengge ner als noch emo, mir däde uns vor eich verdeidiche? Mir schwätze, weil mer Chrischdus geheere un uns Gott verantwortlich wisse. Alles, was mer mache, ihr Liewe, dient dodezu, dass ihr ufgebaut werre. 20 Ich befirchde nämlich, wann ich komme, dass ich eich dann net so andreffe, wie ich will, un dass ihr mich aach net so andreffe, wie ner wolle. Ich hann Angscht, dass es Streit gebt un dass ner eifersichdich sinn, dass ner bees werre un zangge, dass ner schlecht iwer annere schwätze un traatsche, dass ner arrogant sinn un dass Unordnung herrscht. 21 Weider befircht ich, dass mich mei Gott vor eich demiedicht, wann ich komme, un dass ich iwer vil Leit draurich sinn muss, iwer Leit, wo frieher gesindicht un ihr Instellung zu dem, was se gemacht hann, net geännert hann, nämlich dass’e sich unsittlich verhall, gehurt un ausgeloss geläbt hann.

13

Letschde Warnunge

1 Ich komme jetz schun e driddes Mo bei eich – noh dem Grundsatz: Jedi Sach soll durch das entschied werre, was zwä oder drei Zeihe aussahn. 2 Wie ich es zwädde Mo bei eich war, hann ich eich schun gewarnt, un ich schreiwe’s jetz, wo ich noch net do bin, noch emo: Wann ich serickkomme, dun ich eich net verschone! Das gilt fer die, wo frieher gesindicht hann, un fer all die annere. 3 Ihr verlange nämlich e Beweis dodefor, dass Chrischdus durch mich schwätzt. Er is eich gähiwer net schwach. Er dut im Gähedäl sei Macht bei eich erweise. 4 Sicher, wie er gekreizicht wor is, war er schwach, awer jetz läbt er aus Gott seiner Kraft. Bei uns is das genauso: Mir sinn schwach, weil mer Chrischdus geheere, awer mir läwe sesamme met ihm aus Gott seiner Kraft, fer eich se diene.

5 Teschden eich selwer, fer se siehn, ob ner im Glawe stehn. Machen selwer die Prob! Oder erkenne ner net, dass Jesus Chrischdus in eich is? Wann’er das net erkenne, hann’er die Prob net bestann. 6 Ich hoffe awer, dass ner erkenne, dass mir se bestann hann. 7 Ich bäde zu Gott, dass ner eich nix zuschulde komme losse. Es geht mer doch net dodrum, dass die Leit siehn, dass mir die Prob bestann hann. Es geht mer im Gähedäl dodrum, dass ihr mache, was richdich is, aach wann’s so scheint, wie wa’mir die Prob net bestann hädde. 8 Mir känne unser Kraft nämlich nur fer die Wohrhät insetze un net gäh die Wohrhät. 9 Mir freie uns, wa’mir schwach dostehn un wann ihr eich als stark erweise, un unser Gebät zielt dodruf ab, dass ihr eich serechthelfe losse. 10 Deshalb schreiw ich das do aach, eeb ich komme. Wann ich do bin, will ich mei Vollmacht net gebrauche un hart durchgreife misse. De Herr hat mer mei Vollmacht gebb, fer eich ufsebaue un net, fer eich se verderwe.

DE PAULUS GRIESST ZUM SCHLUSS: 13,11-13

11 Noch e Wort zum Schluss, ihr liewe Geschwischder: Freien eich, un lossen eich serechtbringe! Machen eich gäheseidich Mut! Lehen dieselwe Gesinnung an de Daach, un läwen im Friede! Dann steht eich Gott, wo uns lieb hat un uns Friede schenkt, bei.

12 Grießen eich unnernanner met eme heiliche Kuss! Die Mensche, wo heilich sinn, losse eich allegar grieße.

13 Ich winsche eich, dass em Herr Jesus Chrischdus sei Gnad un die Lieb, wo Gott eich schenkt, un die Gemänschaft, wo vum Heiliche Geischt gewirkt werd, met eich allegar is! Amen.